pa-pa.

Jest, rozumiesz, wizyta duszpasterska - misja, rozumiesz. Człowieku, Papież przyjeżdża.

Wiesz, papamobile to nie telefonia komórkowa.

Stoi tłum, wszyscy w szczęśliwych maskach. Człowieku, ich Papa przyjeżdża. Bawić się będą, modlić i kontemplować - wszystko oczywiście na największym stadionie w Polsce. Tym na czterdzieści siedem tysięcy trzysta osób.

Już ląduje, na lotnisku imienia JPII, żeby potem przejechać się ulicą imienia JPII, a potem zjeść obiadek na talerzu z grawerem - JPII.

Ale nie.

On ląduje, na tym lotnisku w samolocie TUPOLEV S52, czterdziestoletnim relikcie peerelu z JPII na skrzydłach i polskim orzełkiem na drzwiach. Wylądował. Otwierają się drzwi, a tłum wiwatuje.

Już wszystko gotowe na wizytę Papy. BE-NE-DE-TTO, krzyczy tłum.

Drzwi otwarte, wychodzą klerycy - jeden po lewej, drugi po prawej ręce Ojca Świętego. Ojciec Święty, Benedykt XXVI, napierdolony tak, że muszą go trzymać, żeby sobie krzyżyka nie obrzygał.

Wynoszą Papę z latającego potwora, ten się budzi, wypierdala glebę na płycie lotniska. Tłum wiwatuje, oczywiście. Podchodzi Papież do mikrofonu, zdejmuje tą śmieszną czapkę z głowy, trzyma się prowizorycznego ołtarza, bierze mikrofon do ręki pijackim gestem i mówi. "Skurwysyny, ale się napierdoliłem.".

Tłum wiwatuje.

Be-ne-de-tto.

Komunię będzie odprawiać. Oto baranek boży, coś tam coś tam, tylko ze po niemiecku. Bierze kielich, pokaźny łyk wina, i nagle się do niego zrzygał po prostu. Tłum wiwatuje.

Papieski pomocnik, imć kardynał Alberto Solano CVI, o.p, pyta się go - "ojcze, strasznie się ukurwiłeś."

Papież na to -


"I chuj, przecież na urlopie jestem."