Wszyscy jesteśmy Rockefellerami.

Z pieniędzmi jak z kobietami - albo je masz, albo nie masz. Z tym się człowiek rodzi. Inaczej mięlibyśmy samych Rockefellerów i Hefnerów. To jest taka "ulubiona piosenka" ludzi z pieniędzmi (i kobietami, zapewne - bo jak masz pieniądze, to masz kobiety, ale na odwrót już trudniej) - jak nie masz, to się dorób - wtedy pogadamy. So I keep on playing my favourite song.

A co to za zmiany? Co to za teraźniejszość? Co to za możliwość wyboru? Tego nie ma, to jest urojone. Ktoś musi wydawać naklejki z napisem "ty będziesz bogaty", a "ty będziesz biedę klepał". Nie chce mi się wierzyć, że (kurwa mać) wszystko zależy od osoby. Od tego jak jest uparty, od tego jak mu się chce. W to mi się wierzyć nie chce. Ktoś musi dawać ten zastrzyk szczęścia.

Szczęście w życiu jest i musi być, bo bez niego nikt nie zajdzie daleko. Nikt jeszcze bez odrobiny szczęścia nie wygrał głupiego meczu, nie zaserwował w karo serwisowe przeciwnika tak, by ten nie odebrał, nikt nie "poderwał" (kurwa, jak ja nienawidzę tego słowa) pięknej dziewczyny, nikt bez niego nie zarobił miliona dolarów.

Tylko dlaczego to jest takie niewymierne? Dlaczego szczęścia nie da się policzyć? Przecież wtedy wszystkim byłoby lepiej. Mógłbym policzyć jak szerokiego uśmiechu mogę użyć w danej sytuacji. Mógłbym odjąć trochę od sumy mojego szczęścia i podarować biedakowi z rozprutym podbrzuszem leżącemu na ulicy. Tyle rzeczy dałoby się zrobić, a tak mało się da.